Uitzendarbeid

Inleiding

Een perfect legale optie om tijdelijk personeel in te huren, is een beroep doen op uitzendkrachten.

Het gaat hier in wezen ook om een vorm van terbeschikkingstelling. Het uitgangspunt is immers dat een uitzendkracht een werknemer is van het uitzendbureau en uitgeleend wordt aan een gebruiker. Deze gebruiker oefent dan dag in dag uit gezag uit op de uitzendkracht.

Deze vorm van terbeschikkingstelling van personeel is toegelaten krachtens de Wet van 24 juli 1987 betreffende de uitzendarbeid. Deze wet somt limitatief de hypotheses op waarbij een onderneming al dan niet een beroep kan doen op uitzendarbeid.

Op 16 juli 2013 werd het akkoord van de sociale partners betreffende de modernisering van de uitzendarbeid van begin 2012 omgezet in cao nr. 108. Met deze cao werd het wettelijk kader inzake uitzendarbeid uitgebreid met een nieuw motief, namelijk “instroom. Naast de reeds bestaande toegelaten redenen van uitzendarbeid, zullen bedrijven tevens een beroep kunnen doen op uitzendkrachten voor de invulling van een vacante betrekking, met de bedoeling om na afloop van de periode van terbeschikkingstelling de uitzendkracht vast in dienst te laten nemen door de gebruiker voor diezelfde betrekking (cf. infra, punt IV).

Bovendien heeft deze cao ook duidelijk de gevallen opgenomen wanneer het niet is toegestaan als werkgever om een beroep te doen op een uitzendkracht:

  • vervanging van een werknemer wiens arbeidsovereenkomst werd beëindigd;
  • tijdelijke vermeerdering van werk;
  • uitvoering van een uitzonderlijk werk;
  • staking of lock-out.

Hierna volgt een overzichtstabel van deze mogelijkheden.

Redenen voor uitzendarbeid

Ben je aangemeld, dan kan je per artikel één woord, zin, of paragraaf markeren en persoonlijke notities toevoegen.
We hebben uw bericht ontvangen